Jeltje Zijlstra
Doe goed
Door: Jeltje Zijlstra
Ik fiets langs het Spaarne in Haarlem, mijn jas wappert heerlijk in de wind. De lentezon op mijn gezicht en ik geniet.
De blauwvintonijn sterft binnenkort uit, want het is nog steeds niet verboden op ‘m te vissen. We gaan de warmste zomer ooit tegemoet. Dat betekent dat we binnen een paar maanden niet meer weten waar we ’t moeten zoeken, dat zelfs in de lommerte ’t niet lekker is en we op ’t terras geen tonijnsushi kunnen eten. Ik genoot, tot deze berichten doorkwamen in mijn wereld.
Dus besluit ik naar een bijeenkomst over duurzaam ondernemen te gaan. Sprekers op ’t programma zijn onder andere Ynzo van Zanten (Green Inc) en Maurits Groen (www.mgmc.nl).
Ynzo vertelt over het Waarom. Waarom duurzaam ondernemen noodzakelijk is. Over The Fun Theory. Een campagne geïnitieerd door Volkswagen. Deze campagne moet aantonen dat duurzame veranderingen makkelijker gaan als je het leuk maakt. Mensen gooien meer weg, zorgen zelf voor een schonere omgeving, als je de afvalbak bijvoorbeeld uitrust met een grapje. Zie het filmpje op youtube: World”’’s Deepest Bin.
Een grappig initiatief inderdaad. En hoewel Volkswagen misschien zijn best doet zo duurzaam mogelijk te ondernemen, het blijft de auto-industrie. Ik fiets liever, dat is sowieso beter.
Ook vertelt Van Zanten dat bijvoorbeeld Amazon frustration free packaging introduceerde, die overigens ook (deels) ecofriendly zou zijn. Hoe ecovriendelijk dat is konden we maanden geleden lezen op Treehugger.
Met de slogan waarmee Ynzo van Zanten afsluit “You don’t have to be perfect to do good”, lijkt hij alle kritiek op deze halve initiatieven af te serveren. Meedoen is blijkbaar belangrijker dan winnen, maak ik uit zijn betoog op.
Maurits Groen ging recentelijk zelf naar Zuid-Afrika om een aanbod te doen: Zuid-Afrika voorzien van LED in plaats van gloeilampen. Past ook prachtig in de verdere uitbreiding van LEDs in het assortiment van Philips. De gloeilamp is zó 2008. Op deze manier zou de CO2-uitstoot die het WK veroorzaakt als het ware afgekocht kunnen worden.
Ook daarbij geldt dus: Meedoen is belangrijker dan winnen, want hoewel ’t een prachtig initiatief is, het WK zorgt nog steeds voor de uitstoot van 2.7 miljoen ton (!) CO2.
De duurzame hype zorgt ervoor dat grote bedrijven, organisaties halve initiatieven nemen. In de kern zijn ze goed bedoeld, in praktijk is het een manier van jezelf een karma kopen. Het lijkt erop dat er nog steeds in compensatie gedacht wordt.
Compenseren lost niets op. Een bijeenkomst als die ik vandaag bijwoonde, lost niets op. Meedoen is namelijk niet belangrijker dan winnen. Je hoeft niet perfect te zijn om goed te doen, nee. Maar ik wil ervoor pleiten dat als we besluiten goed te doen, dat we dat dan wél perfect doen.
Als ik wegga, vertelt één van de organisatrices dat er een douche-coach voor de aanwezigen is. Een douche-coach. Zo’n klein plastic-gadget, die je op de muur van je douche plakt, zodat je precies kunt zien of je al 5 minuten onder de douche staat. Nutteloos. Zonde van de productie. Ook al half werk. Als ik douche, was ik mezelf. En als ik mezelf was, ben ik in 3 à 4 minuten klaar. Langer douchen maakt je echt niet schoner.
Een half initiatief is een mislukt initiatief. Voor minder dan 100% is het de moeite misschien wel niet waard. Wat dat betreft heb ik meer ontzag voor de W8 van Oxfam. Women Aid. Acht sterke vrouwen die in hun omgeving niet langer hebben gepraat, maar gewoon in actie zijn gekomen. Zij deden het zó goed, dat ze uiteindelijk wél erover konden praten, maar het zijn mooie verhalen, inspirerende verhalen. Verhalen waaruit je meteen proeft hoe empowerment voor minder armoede zorgt. Het is concreet, het is duurzaam, het wint, vanzelfsprekend.
In verhouding met deze initiatieven, valt al dat geouwehoer hier in een zwart gat.
Als duurzaamheid vanzelfsprekend is in het innovatie-, én productieproces, hoeft er niet meer over gepraat te worden, zijn keurmerken overbodig. Hoef je als consument niet op de glijdende gradaties van duurzaamheid te letten. Zo moet het zijn. Vanzelfsprekend.
Meedoen én winnen.
Ik fiets neuriënd naar huis en vraag me af hoeveel ondernemers duurzaam zijn, zonder dat ze erover schreeuwen. Bescheidenheid siert juist die (kleine?) initiatieven. Zoals Puik Hergebruik, waarbij (industrieel) afval hergebruikt wordt als knutselmateriaal voor bijvoorbeeld scholen. Of Swap and the City afgelopen 14 maart te Amsterdam, waarbij oude fashion items ingeruild konden worden voor andermans afdankertjes. Oud is nieuw.
Laat die zomer maar komen. Loeiheet, graag. Meedoen is niet belangrijker dan winnen. Misschien snappen we dat pas als we zo concreet geconfronteerd worden met de global warming…
(Wil jij meedoen én winnen? Klik dan hier)
